قاصدکی در باد.......

باورم کن آنچنان که هستم

و نه آنچنان که تو میخواهی ام...

در کنار تو

دلم برای خودم تنگ میشود...

خیلی وقت بود به وبلاگم سر نزده بودم...

دلم تنگ شده بود...

برای وبلاگم و برای همه ی دوستای خوبم...

میخوام دوباره پیشتون باشم...

ای  زندگی

ای ناگذیر......

همونایی که باهاشون دنیامو نقاشی میکردم

فقط مونده مداد سیاه

اونم از بس تراشیده شده دیگه چیزیش نمونده

آخ! خدا!

پاک کنم کو...؟

چند پرده ی دیگر تا انتهای نمایش مانده؟

و چند بازیگر دیگر...؟

کاش شیشه هیچ وقت آینه نمی شد،

او رفت .....

تنها دو کلمه ی نا قابل .....

جمله ای متشکل از یک فعل و یک فاعل .....

جمله ای که فاعلش تو هستی .....

تو که اکنون غایبی .....

و من که در شکل گیری این جمله بی تقصیر بودم .....

بویِ توت

بویِ کاغذ رنگی

بویِ تندِ ماهی دودی وسطِ سفره یِ نو

بویِ یاسِ جانمازِ ترمه یِ مادر بزرگ

شادیِ شکستنِ قلکِ پول

وجشتِ کم شدنِ سکه یِ عیدی از شمردنِ زیاد

بویِ اسکناسِ تا نخورده یِ لایِ کتاب

فکرِ قاشق زدنِ یه دخترِ چادر سیاه

شوقِ یک خیزِ بلند از رویِ تپه هایِ نور

برقِ کفشِ جفت شده تو گنجه ها

با اینا زمستونو سر می کنم

با اینا خستگیمو در می کنم

نوروز باستانی مبارک

شاد باشین و سبز.....

 شرمنده ی همه شدم ازین که نتونستم سر بزنم مدتی

 درگیر درس و ۱ خونه تکونی اساسی بودم...

 که البته حسابی تکوندم هرچی بود و نبود رو

 و سعی کردم حسابی جا باز کنم برای روزگار جدید...

 بیاین تو این سال جدیدسعی کنیم متفاوت باشیم

 - نه زمستانی باشیم که بلرزانیم

 نه تابستانی که بسوزانیم

 بهاری باشیم که برویانیم....-

سه ماه دست زمستان دراز بود، اینک

نگاه کن به طبیعت، به آسمان، به زمین

نگاه کن به ستایشگران ِ فروردین:

نگاه کن به پرستو،

که سوی لانه ی ِ بر باد رفته پر زده است

نگاه کن به درختان، به بوته ها، به چمن

جوانه های جوانی دوباره سر زده است...

 به آفتاب نگاه کن : شکفته و پیروز

چه نقش های درخشان به بام و در زده است

به شور و شادی مردم نگاه کن، نوروز

              -شکوهمندترین جشن قوم ِ ایرانی-

                                دوباره در همه جا پرچم ِ ظفر زده است....

بگذر ز من ای آشنا چون از تو من دیگر گذشتم.........